Cantar De Procella

Και κάποια στιγμή, έτσι "απλά", ξενερώνεις.

Σηκώνεσαι ένα πρωί λίγο αλλιώς, κλείνεις το τηλέφωνο και σκέφτεσαι λίγο αλλιώς, μπαίνεις σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων και το παίρνεις αλλιώς, κάτι γίνεται τέλος πάντων και το βλέπεις αλλιώς.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τί είναι αυτό που αλλάζει ώστε να έρθει εκείνη η δεδομένη, ευλογημένη στιγμή, που "απλά" δεν πάει παρακάτω. Που βάζεις το τέλος μέσα σου και όλα τα υπόλοιπα πλέον είναι λεπτομέρειες.

Τελικά συνειδητοποίησα ότι αυτή η δεδομένη στιγμή δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας διεργασίας που γίνεται μέσα σου πολύ καιρό, είτε εσύ το παίρνεις χαμπάρι είτε όχι. Φαινομενικά είναι ξαφνικό, απλό, αλλά επί της ουσίας δεν είναι. Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι αυτά που κάνουμε τα κάνουμε έτσι, επειδή μάς την βάρεσε "ξαφνικά".

Βέβαια, εδώ θα μου πεις, "είναι απαραίτητο να ξέρω πάντα τον λόγο Κυρά-Φαίη; Έχουμε και δουλειές να κάνουμε!"

Όχι βέβαια. Δεν είναι ανάγκη τίποτα. Προσωπικά το βρίσκω ικανοποιητικό να ξέρω τον λόγο πού και πού, αυτό είναι όλο.

Προσωπικά.


Γιατί τα γράφω όλ' αυτά ε;

Γιατί ξενέρωσα. Γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την κούφια υπεροψία, αυτό το "εγώ είμαι και γαμώ τα άτομα σε ό,τι κάνω και ό,τι και να κάνεις εσύ εγώ θα βρω τρόπο να το μειώσω".

Προσωπικά.

Πάντα προσπαθώ να βρίσκω τα καλά στοιχεία σε έναν άνθρωπο και να φροντίζω να παίρνω μόνο αυτά και να πετάω τα άλλα, δείχνοντας καθαρά ότι την πλευρά που δεν μου αρέσει στον άλλο δεν την θέλω. Τελευταία ανακαλύπτω ότι αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι, διότι εγώ τουλάχιστον, το χάνω μερικές φορές, προσηλώνομαι τόσο στα θετικά στοιχεία που αγνοώ τα αρνητικά.

Για πολύ καιρό.

Επίσης, το να ξέρεις ψυχοθεραπεία είναι άσχημο τριπάκι . Διότι είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις κάτι στον άλλον που ξέρεις ότι μπορεί να το αλλάξει και να μην του την μπεις, να μην πετάξεις την σποντίτσα σου σε ανύποπτο χρόνο, να μην μπεις στο τριπάκι του να το πάιξεις θεραπευτής .

Είναι πολύ δύσκολο να μην μπεις στο τριπάκι του να αναλύεις τον άλλο και να ψάξεις να βρεις τί κρύβεται πίσω από την κούφια έπαρση και την ανάγκη του να σε μειώνει, και τον εξαιρετικά ύπουλο τρόπο με τον οποίο το κάνει.

Είναι πολύ δύκολο να μην μπεις στο τριπάκι του ν 'αρχίσεις ν' αναλύεις τον εαυτό σου και να αναρωτηθείς γιατί το δέχεσαι εσύ αυτό, άσχετα από το τί κάνει ο άλλος.

Και μετά να βρεις αν και πώς μπορείς να το αλλάξεις.


Πολύ δύσκολο.


Κι έχω την εντύπωση ότι στις ανθρώπινες σχέσεις δεν χωράει αυτό. Και γιατί να χωρέσει άλλωστε. Έχει κάθε δικαίωμα ο άλλος να σου πει "Δέξου με όπως είμαι αλλιώς άντε γεια".


Κι εγώ το ίδιο δεν ζητάω άλλωστε;


Ξέρω όμως πολύ καλά ότι, αν δω κάτι σε έναν άνθρωπο τον οποίο θεωρώ δικό μου, θα του το πω. Οφείλω να του το πω.

Στους δικούς, αλήθεια.


Και εκεί θα έπρεπε να τελειώνει η ιστορία. Λες κάτι που βλέπεις στην συμπεριφορά του άλλου. Το δέχεται ή όχι, το βλέπει ή όχι. Αυτό δεν σημάινει ότι θα το αλλάξει. Δεν σημαίνει ότι θα αλλάξει. Τις περισσότερες φορές δεν αλλάζει, δεν κάνει τίποτα.

Εκτός και αν.

Αν εγώ όμως το δέσω σχοινί κορδόνι ότι θα αλλάξει, ποιός είναι ο μαλάκας της υπόθεσης;

Α γεια σου.


Εκεί εμπεριέχεται για μένα και το στοιχείο της έκπληξης που με βασανίζει τόσα χρόνια.


"Δάσκαλε, πώς ξέρω ότι αγαπάω κάποιον; ".
"Όταν σε εκπλήσσει συνέχεια."

Εμένα οι άνθρωποι με εκπλήσσουν όταν δεν περιμένω από αυτούς να αλλάξουν και αυτοί το κάνουν.

'Οταν τους έχω αποδεχτεί γι' αυτό που είναι, έτσι όπως είναι, και αυτοί κάνουν την υπέρβαση και με αφήνουν με το στόμα ανοιχτό να χάσκω.


Για να γυρίσω την ματιά μου λίγο τώρα...


Εγώ, εμένα, με εκπλήσσω;


Χμμμ...