Cantar De Procella

Κυριακάτικο πρωϊνό και ξυπνάω απ' τις αχτίδες του ήλιου που πέφτουν στο πρόσωπό μου. Η ζέστη τους είναι καλοδεχούμενη, τις αφήνω να με χαιδέψουν. Το φως δυνατό και απαιτητικό, ανελέητο, κάνει τα μάτια μου και πονάνε μόλις τ΄ανοίγω. Δεν πειράζει, μου έχει λέιψει, τα κλείνω και το αφήνω εκεί.

Ο Δαίμονας κατάλαβε ότι ξύπνησα και μπαίνει μες στο δωμάτιό μου. Αθόρυβα, ήρεμα, γατίσια. Ανεβαίνει στο κρεβάτι μου και πλησιάζει το πρόσωπό του στο πρόσωπό μου. Τον αγνοώ, προσποιούμαι την κοιμισμένη. Δεν ξεγελιέται, τά 'χει μάθει τα τερτίπια μου πια. Αφήνει ένα μικρό, παραπονιάρικο νιαουρητό και με κουτουλάει απαλά. Τον αγκαλιάζω γελώντας και καθόμαστε έτσι για λίγο, απλά εκεί.


Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει, χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω. Ζεστή αντρική φωνή στην άλλη άκρη με καλημερίζει με γλυκόλογα. Χαμογελάω και το χαμόγελο ακούγεται στην φωνή μου, την κάνει εξίσου ζεστή και προσιτή, αληθινή. Μικρές τυπικές ίσως ερωτήσεις για το πώς είμαι και τί κάνω, αλλά γεμάτες νοιάξιμο. Απαντάω σχεδόν μηχανικά, αλλά το συναίσθημα είναι παρών, με ταξιδεύει, με βουτάει στον βυθό σου, ένα βυθό πάμπλουτο και πανέμορφο, έναν βυθό που κάποιες φορές με ρουφάει και με κάνει να θέλω να μένω συνέχεια εκεί.


Κλείνω το τηλέφωνο και η θέρμη σου ενώνεται με τις ακτίνες του ήλιου και με γεμίζει ενέργεια. Πετάω τα σεντόνια φροντίζοντας να τα κάνω να πέσουν πάνω στον Δαίμονα. Έχω όρεξη για παιχνίδι και τον προκαλώ. Το παίζει αδιάφορος στην αρχή, αφήνει τα σεντόνια να τον κουκουλώσουν και κάνει ότι με αγνοεί. Το μαύρο του τρίχωμα κάνει το σωματάκι του να διαγράφεται κάτω απ΄τα σεντόνια. Του ορμάω. Αρχίζουμε και παίζουμε, το απολαμβάνει όσο κι εγώ και έχω τις δαγκωματιές του για απόδειξη. Σταματάμε και γελάω, γελάω με την καρδιά μου, ένα γέλιο χαρούμενο και ανάλαφρο, κοριτσίστικο. Όπως όταν είμαστε εκεί.


Σύντομες προετοιμασίες. Θα είσαι εδώ σε λίγο, να με πάρεις να πάμε να βρούμε τους φίλους μας, τους δικούς μου και τους δικούς σου. Σήμερα, έχει θάλασσα.

Θάλασσα...


Το αυτοκίνητο πλησιάζει, μυρίζω το ιώδιο. Δεν κρατιέμαι άλλο. Κατεβάζω το παράθυρο. Κατεβάζω την ζώνη. Καταλαβαίνεις και ανοίγεις ταχύτητα. Βγαίνω η μισή σχεδόν έξω από το παράθυρο και αφήνω τον άνεμο να χαράξει το πρόσωπό μου. Ανεξίτηλα.


Ο αέρας στο πρόσωπό μου και για λίγο, μοναχά για λίγο, δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε κι εσύ. Είμαστε ακόμα εκεί.


Βρίσκουμε τους δικούς. Αγκαλιές, φιλιά, γέλια. Λατρεμένα πρόσωπα που μιλάνε, γελάνε, πειράζονται τρυφερά, μάτια γεμάτα φως και αλήθεια.Γεμίζω, γεμίζω τόσο πολύ που νομίζω ότι δεν θ' αντέξω, αυτό, τούτο δώ, είναι ευτυχία. Κοιτάω γύρω μου, φως. Κοιτάω πάνω, φως. Κοιτάω μέσα μου...φως.

Και μια σκιά. Η ίδια, είναι πάντα εκεί.


Τρομάζω. Κοιτάω εσένα. Στα μάτια σου, φως.


Βλέπεις την σκιά στα δικά μου. Πιάνεις το πρόσωπό μου με τα δυο σου χέρια και αναγκάζεις την ματιά μου στην δική σου. Σταθερά, αποφασιστικά, εκεί.


Η σκιά υποχωρεί.




Τώρα, εδώ, γεμίζω κι εγώ με φως.