Saturday, April 05, 2008
Relief.
...
Ακριβώς αυτό.
Ακριβώς αυτό το κέρατό μου μέσα.
Τα σπασμένα του ακατανόμαστου είδα ξανά.
Γιατί όταν ερωτεύομαι αρχίζω να αμφισβητώ την εσωτερική μου πυξίδα γαμώτο;
Γιατί αφήνω τον άλλο να μπει με λασπωμένα πόδια στα πιο ιερά μου δωμάτια;
Για μια αγκαλιά;
Να την χέσω άμα είναι τέτοια.
Τά 'χω πάρει άσχημα με την πάρτη μου μιλάμε. Πολύ άσχημα.
Θυμός.
Και ταυτόχρονα μια μικρή, μικρούλα ανακούφιση, γιατί έστω και μέσω ενός άλλου, είδα ότι το μέσα μου είναι ακόμα καθαρό.
Και τίμιο.
Την ημέρα που κάποιος θα αρχίσει να θολώνει την σχέση του μαζί μου και να δίνει διφορούμενα μηνύματα χωρίς ουσιαστικά να θέλει κάτι κι εγώ δεν θα θυμώσω, εκείνη την ημέρα θα πρέπει ν' αρχίσω ν΄ανησυχώ για την ποιότητά μου.
Σημαντική υποσημείωση : μέσα σ' ολ' αυτά κι ακόμα περισσότερα, εκείνο το ροζ χαρτάκι που είχα κολλήσει στον τοίχο αριστερά απ' το γραφείο μου κάποια στιγμή πέρυσι, τέλη άνοιξης θαρρώ ήτανε, βρήκε επιτέλους τον δρόμο του για το καλάθι των αχρήστων.
2 comments (+add yours?)
ΚαληΗμέρα και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!, μέρα που είναι. Κωδοκοποιημένα τα γράφεις και ορθώς. Πολύ μεγάλη υπόθεση να τα έχει βρει κανείς με τον εαυτό του. Όσο για τον έρωτα από τη στιγμή που οικτρά διαψεύδεται δεν αξίζει ούτε καν τ' όνομα του! Στο καλαθάκι, λοιπόν, το ροζ χαρτάκι, στο καλαθάκι!
Πέμπω φαρφύ - πλαυύ χαμόγελο ένα!
Ευχαριστώ καλέ μου Αείποτε! Πόσο δίκιο έχεις. :) Να χαίρεσαι κι εσύ τις δικές σου!
Post a Comment