Cantar De Procella

Φοράω το νυφικό μου και νιώθω ότι πετάω στα ουράνια. Λάμπω ολόκληρη, νιώθω τέτοια χαρά και ζωντάνια που νομίζω ότι θα σταματήσει η καρδιά μου. Γυρνάω και κοιτάω τον σύζυγό μου, μού στέλνει ένα βλέμμα γεμάτο φως και αγάπη. Για μια στιγμή, μια μοναδική, πολύτιμη, πανάκριβη στιγμή, είμαι ευτυχισμένη.

Το μυστήριο έχει τελειώσει και είμαστε στο σπίτι που θα γιορτάσουμε το γεγονός. Κόσμος παντού. Είμαι σε ξένη χώρα, όχι στην Σκωτία, κάπου αλλού, μα το σπίτι είναι γεμάτο. Όλη η Ελληνική κοινότητα είναι εκεί, αλλά και άλλοι, "ξένοι".

Ξανακοιτάω τον σύζυγό μου. Ψηλός, ξανθωπός, γαλανομάτης, με ροζ μαγουλάκια, σαν Σκωτσέζος. Δεν είναι Σκωτσέζος όμως. Δεν ξέρω τί είναι. Φευγαλέα σκέφτομαι ότι τον ξέρω ελάχιστα, ξέρω ελάχιστα γι΄αυτόν. Αλλά μ' αγαπάει. Οπότε είπα το "ναι".

Τριγυρνάω στις παρέες, και κάτι αρχίζει να μην πηγαίνει καλά. Δεν κάνουν τίποτα. Ένας γάμος πρέπει να έχει γλέντι, χορό, τραγούδι, γέλια και φωνές. Εδώ δεν έχει τίποτα, ο κόσμος στέκεται με ένα ποτό στο χέρι και δεν κάνει τίποτα, μέχρι και οι κουβέντες είναι λιγοστές. Μέσα στην παιδικότητα της χαράς σκέφτομαι να τους προτείνω να παίξουμε επιτραπέζια παιχνίδια. Δεν το κάνω.

Δεν προβληματίζομαι για πολύ, ένα θερμό φιλί από τον - άγνωστο- σύζυγό μου με κάνει να τα ξεχάσω όλα.

Βλέπω την ξαδέρφη μου. Δεν με βλέπει, δεν με χαιρετάει, με προσπερνάει με σκυμμένο το κεφάλι, θλιμμένη.

Ξαφνιάζομαι, αναρωτιέμαι, αλλά δεν κάνω κάτι.

Βλέπω τον Μιχάλη να μπαίνει στο σπίτι, τον δικό μου τον Μιχάλη, αλλά το κεφάλι σκυφτό. Δεν με κοιτάει, δεν με αγκαλιάζει. Κουβαλάει δώρα και καλούδια. Τα αφήνει σε έναν πάγκο, μετά στηρίζεται με τα χέρια του εκεί και με σκυμμένο το κεφάλι σφίγγει τα χείλη και κουνάει το κεφάλι αριστερά - δεξιά. Είναι προβληματισμένος, θλιμμένος, και είναι έτσι για μένα. Το νιώθω.

Κοιτάω γύρω μου και αρχίζω να αναρωτιέμαι πού είναι οι δικοί μου, οι φίλοι μου, γιατί δεν είναι εκεί μια τέτοια μέρα. Κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν μπορώ να το εντοπίσω.

Βλέπω το νονό μου,με κρεμ κουστούμι. Με παίρνει από το χέρι και με πάει στο μπάνιο. Κλείνει την πόρτα πίσω του και κάνει μια κίνηση με το χέρι του. Νομίζω ότι πάει να μου δώσει λεφτά ως συνήθως και πάω να τον σταματήσω, για να συνειδητοποιήσω ότι είχε απλά σηκώσει το χέρι του για να τρίψει το κούτελό του προβληματισμένος, σα να θέλει να μου πει κάτι κακό και δυσκολεύεται.

Είμαι ξανά ανάμεσα στους καλεσμένους. Η χαρά μου αμείωτη. Περνώντας δίπλα από την παρέες των αντρών με τους οποίους μιλάει ο σύζυγός μου, ακούω κάποιον να τον ρωτάει από πού είναι.

Ο σύζυγός μου αρχίζει να ουρλιάζει.

"Εγώ δεν είμαι ..... (δεν ξέρω τί εθνικότητα είπε, μάλλον δεν είπε τίποτα), είμαι Σύριος!"

Βγάζει αυτόματο. Εμφανίζονται φίλοι του από το πουθενά, οπλισμένοι και αυτοί.

Η πρώτη σφαίρα έρχεται από εκείνον και έχει στόχο εμένα. Με βρίσκει στον μηρό.

Καθώς πέφτω, λιποθυμώντας από΄τον πόνο, σκέφτομαι ότι η σφαίρα δεν βρήκε αρτηρία, θα ζήσω. Σκέφτομαι ότι προσπάθησε αλλά δεν μπορεί να με σκοτώσει, δεν μπορεί να με σκοτώσει, και εγώ θα ζήσω.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι ονειρεύομαι, ότι αυτό το όνειρο είναι πολύ περίεργο και πρέπει να το θυμάμαι , και ότι καλύτερα να σηκωθώ τώρα.


Τί θέλει να πει ο ποιητής, δεν έχω καταλάβει ακόμα. Ίσως εν καιρώ.


Αυτό που με τρομάζει είναι ότι το όνειρο αυτό το είδα ΤΩΡΑ, αυτή την περίοδο της ζωής μου.



Ίσως πάλι να έφταιγε το ότι είδα το Terminator χθες το βράδυ :p




Now Playing : Seether - Broken.

"I wanna hold you high and steal your pain".