Cantar De Procella

5 comments (+add yours?)

Lion said...

Καλησπερα Φαιη,
μπραβο για το κειμενο. Επι τελους.
Χρονια τωρα ψαχνω να βρω εναν ανθρωπο που να ενδιαφερεται για σοβαρά θεματα και δεν βρισκω. Ολοι για πολιτικη, για περιβαλλον και για ερωτες μιλανε ;-)

Μιας και εγραψες αποριες, παιρνω το θαρρος να εκθεσω ταπεινα τις λιγοστες μου γνωσεις. Ισως σου απαντησουν σε μερικες απο τις ερωτησεις σου.

α) τα τεραστια σπαθια γυρω στο 1.70 ειναι απλα για μοστρα. Τελετουργικα. Τα χρησιμοποιουσαν π.χ. οταν ο βασιλιας ηθελε να χρισει καποιον ιπποτη. Αν φανταστεις οτι οι ανθρωποι τοτε ηταν γενικα πιο μικροι απο μας, καταλαβαινεις οτι ανατομικα ειναι αδυνατον να πολεμησεις με τετοιο σπαθι.
Και επειδη ηταν μονο για φιγουρα (απο κει και το μεγεθος) δεν ειναι ουτε βαρια ουτε εχουν αντοχη.

β) Δεν υπαρχει σπαθι για ολες τις δουλειες. Αναλογα τι προσπαθεις να κανεις. Για παραδειγμα οι ρωμαικες λεγεωνες μπορουσαν να πολεμησουν μονο σαν ομαδα - κολλητα σχεδον ο ενας με τον αλλο. Αν ειχαν μακρυα σπαθια, θα εσφαζε κατα λαθος ο ενας τον αλλο.
Γι αυτο ειχαν κοντα σπαθια (γυρω στο 0.5 μ.) και εκπαιδευονταν να τα κινουν μονο κατα μια φορα (απο κατω προς τα πανω). Οταν ολοι κανουν ακριβως την ιδια κινηση, δεν μπορουν να πληγωθουν μεταξυ τους.
Αντιθετα οι πολεμιστες-μονομαχοι χρειαζονται μεγαλυτερο σπαθι, για να φτανουν καλυτερα τον αντιπαλο.

γ) Ο χειρισμος του σπαθιου ειναι κατι τελειως διαφορετικο απο τις σαχλες που δειχνει το Χολλυγουντ και απο τα λεγομενα μοντερνα martial arts. Στα τελευταια υπαρχουν πολλοι κανονες. Το Χολλυγουντ γραφει "χορογραφιες ξιφομαχιας" με βαση, τι θα ελκυσει εσας τις γυναικες. Που ως γνωστον περιμενετε το πριγκηποπουλο με το μεγαλο σπαθι.

Αντιθετα στον Μεσαιωνα δεν υπηρχαν κανονες. Ουτε τους ενδιεφερε να εντυπωσιασουν τα θηλυκα (που δεν ηταν εκει ετσι κι αλλιως). Βασικα η ξιφομαχια γινονταν οτι ορμουσε τρεχοντας και ουρλιαζοντας απειλητικα ο ενας προς τον αλλο. Αν ο ενας λιγοψυχουσε και το εβαζε στα ποδια (καθολου σπανιο) η μαχη δεν γινοταν καν. Στην συμπλοκη, προσπαθουσαν παντα να κοψουν τα ποδια του αντιπαλου. Αν τον πληγωσεις σοβαρα στο ποδι, μετα αρκει μια σκουντια και τον εριξες στο χωμα. Και μετα τον κανεις οτι θελεις.

Σημαδευοντας τα ποδια, δεν χρειαζονταν να σηκωσουν τα χερια ψηλα για να δωσουν χτυπημα (οπως κανουν οι χολυγουντιανοι καραγκιοζηδες). Σηκωνοντας τα χερια, αποκαλυπτεις τα πιο αδυναμα σημεια της πανοπλιας και του κορμιου σου - μασχαλες, καρδια, λαιμο.

δ) το death claw χρησιμοποιειται ως εξης: τρυπας με αυτο τον αντιπαλο, σαν να ηταν δορυ. Επειδη εχει τα "αγκαθια" στις εσωτερικες κοχες, δεν μπορεις να το βγαλεις μετα απο το κορμι του. Βγαζοντας το, ξεριζωνεις τα σπλαχνα του. Απο εναν λογχισμο η απο ενα τρυπημα σπαθιου μπορει και να γλυτωσει κανεις (θυμησου τον Χριστο στον σταυρο). Απο το death claw οχι, γιατι βγαινοντας σου "παιρνει" μαζι ολα τα εσωτερικα. Ιδιως αν ο χειριστης το περιστρεψει λιγο δεξια - αριστερα μεσα σου.

Το προβλημα του death claw ειναι οτι μπορεις να σκοτωσεις μονο εναν. Συνηθως μπλοκαρει μεσα στον αντιπαλο, σκαλωνει σε καποιο κοκκαλο και δεν μπορεις να το τραβηξεις εξω. Που σημαινει οτι αν ο αντιπαλος εχει συμμαχους, την πατησες.
Αλλο ενα μειονεκτημα στο death claw ειναι οτι δεν μπορει να κανει ζημια σε χερια - ποδια - κεφαλι. Μονο σε μαλακα μερη (κοιλια, στηθος). Αλλα εκεινα τα μερη ειναι και τα πιο καλα προφυλαγμενα.

ε) ξανα στα σπαθια. Το σημαντικο ειναι να ειναι καλοζυγισμενα και να ταιριαζουν στην μυικη σου δυναμη. Το πσαθι ειναι σαν το κουστουμι - πρεπει να ειναι φτιαγμενο στα μετρα σου. Ενας αδυναμος αντιπαλος με σωστο σπαθι μπορει να νικησει εναν πολυ ισχυροτερο.
Για παραδειγμα, μικροκαμωμενοι ανθρωποι που κανουν γρηγορες κινησεις, θα παρουν μικρο, λεπτο σπαθι με 2 κοψεις. Μεγαλοσωμοι, μυωδεις τυποι θα διαλεξουν μεγαλο, φαρδυ και βαρυ σπαθι με 2 κοψεις.

Εκτος απο το ζυγισμα, το σπαθι πρεπει να ειναι ευκαμπτο ( ! ) και φυσικα ανθεκτικο.

Αυτα τα ολιγα για αρχη. Ελπιζω να εμβαθυνουμε το θεμα στο μελλον.
Με την ευκαιρια: ισως βρεις ενδιαφερον ενα παλιο μου ποστ εδω.
Aν εχεις χρονο, διαβασε και τα ενημερωτικα σχολια.

Sunday, 10 February, 2008

tuco said...

πω,πω, μ' έφτιαξες.Τρελαίνομαι για οτιδήποτε έχει να κάνει με μεσαίωνα...
Ωραίος και ο dralion. Ενημερωμένος ο τύπος...

Sunday, 10 February, 2008

Φαίη said...

Dralion: εμ, άμα σου λέω ότι δεν μ έχεις εκτιμήσει σωστά, κάτι ξέρω :p

Πάμε στα σοβαρά τώρα.

Ευχαριστώ για τις κατατοπιστικότατες πληροφορίες. Έμαθα πολλά. Διάβασα και στο σχετικό post και τα σχόλιά του και έμαθα ακόμα περισσότερα. Έχω απορίες όμως, βασικότατες απορίες, so bear with me. Τί είναι το έλασμα ατσαλιού; Το δαμασκηνό ατσάλι είναι αυτό που περιγράφουν ως handfolded steel; Είδα ένα katana με αυτή την περιγραφή στο συγκεκριμένο μαγαζί στο Εδιμβούργο και μου έκανε εντύπωση. Επίσης, γιατί πρέπει ένα σπαθί να είναι εύκαμπτο,για να μην σπάει; Οκ, το two handed sword της φωτογραφίας είναι για ceremonial περιστάσεις, στο μαγαζί εκείνο όμως υπήρχαν κάποια άλλα λίγο μικρότερα αλλά και πάλι μεγάλα, και πίστεψέ με, βαριά. Για τα δικα μου τα δεδομένα πάντα, για τους μεσαιωνικούς ιππότες ίσως ήταν πούπουλο, τι να πω!

Αυτό που έγραψες για τα χορευτικά του Hollywood με απογοήτευσε. Μικρή έβλεπα τον Errol Flynn να ξιφομαχεί ως πειρατής και τον θαύμαζα. Πάει και αυτό το όνειρο. Τι θα μείνει σε μένα το έρμο άμυαλο θηλυκό να θαυμάσω τώρα, ω άσπλαχνε; Τί πριγκηπόπουλο θα περιμένω;

Τέλος πάντω,σταματάω εδώ γιατί θα ξημερώσουμε. Κι εγώ ελπίζω να εμβαθύνουμε την κουβέντα στο μέλλον.

Υ.Γ. : Εσύ κάπου έξω από τις ακτές της Αφρικής δεν έπρεπε να είσαι τώρα;

tuco : να πας Εδιμβούργο τότε! Αν δεν έχεις πάει ήδη δηλαδή.

Και ναι, o Dralion είναι και ωραίος και ενημερωμένος και πολλά ακόμη ;)

Monday, 11 February, 2008

Lion said...

Καλημερα,
γυρισαμε χθες το απογευμα απο το ταξιδι, οποτε σου αφησα και το σχολιακι.

Στις αποριες σου:
1 - ελασμα ατσαλιου ειναι απλα μια λαμα απο ατσαλι. Ο σιδερας θα την επεξεργαστει ετσι, ωστε να γινει σπαθι (η οτιδηποτε αλλο, εξ ισου χρησιμο).

2 - Οχι, το δαμασκηνο ατσαλι, δεν ειναι handfolded steel. Μερικα ιστορικα στοιχεια: η ανθρωποτητα ξερει τον σιδηρο απο το 800 π.Χ. περιπου (δεν εχω τσεκαρει τα νουμερα, γραφω απο μνημης - μπορει να πεφτω λιγο εξω). Στις αρχες δεν μπορουσαν να λιωσουν τον σιδηρο, δεν ειχαν αρκετα δυνατους φουρνους.
Τον θερμαιναν λοιπον, μαλακωνε και τον σφυρηλατουσαν. Αυτο ειναι το handfolded iron. Μερικους αιωνες αργοτερα μπορεσαν να λιωσουν τον σιδηρο και απο τοτε τον εχυναν σε καλουπια (ειναι πιο ευκολο, γρηγορο και πιο αποτελεσματικο απο το σφυρηλατημα).

Με το ατσαλι τα πραγματα ειναι πολυ ζορικα. Το ατσαλι ειναι σιδηρος με προσμιξη ανθρακα και αζωτου. Η ποσοτητα ανθρακα + αζωτου που θα προσθεσεις αποφασιζει και την σκληροτητα του υλικου. Γι' αυτο και το ατσαλι ειναι πολυ πιο ανθεκτικο απο τον απλο σιδηρο.
Το ζορι με το ατσαλι ειναι οτι απαιτει πολυ μεγαλες θερμοκρασιες για να λιωσει. Αναγκαστικα λοπον τους πρωτους αιωνες υπηρχε μονο σφυρηλατο ατσαλι, δηλαδη handfolded steel.
Απο το 1300 μ.Χ. και μετα μπορεσαν να λιωσουν και το ατσαλι και να το χυσουν σε καλουπια.

Τωρα το δαμασκηνο ατσαλι ειναι παντα handfolded steel, αλλα το handfolded steel δεν ειναι παντα δαμασκηνο ατσαλι. Το δαμασκηνο ατσαλι γινεται με την σφυρηλατηση + αναδιπλωση 2 ατσαλιων διαφορετικης σκληροτητας.
Και προφανως δεν μπορεις να φτιαξεις δαμασκηνο ατσαλι λιωνοντας το υλικο και χυνοντας το σε καλουπι.

3 - Τα σπαθια που βλεπεις στα μαγαζια ειναι μονο αναμνηστικα. Πουλιωνται για να κρεμαστουν σε εναν τοιχο και να μην χρησιμοποιηθουν ποτε. Κατασκευαζονται φτηνα, χωρις να τους ενδιαφερει το βαρος.
Το τελετουργικο σπαθι που ειδες στο μαγαζι εχει μονο το ιδιο σχημα με τα αυθεντικο μεσαιωνικο. Το αυθεντικο ηταν σχετικα ελαφρυ, απο λεπτο μεταλλο. Ακομα και ασθενικοι ευγενεις το σηκωναν ανετα (με αργες κινησεις).

Για το katana που ειδες δεν ξερω. Τα katana λεγονται ετσι για το σχημα τους και το μηκος τους. Στο αν θα ονομασεις ενα σπαθι "katana" δεν παιζει ρολο το υλικο. Προφανως υπαρχουν και ωραιοτατα katana απο δαμασκηνο ατσαλι.
Ειχα την ευτυχια να κρατησω ενα στα χερια μου καποτε ;-)

4 - Ξαναγυριζω στο θεμα του βαρους: μην συγκρινεις με τα αναμνηστικα. Τα σωστα σπαθια ειναι σχετικα ελαφρια. Ενα βαρυ σπαθι ειναι δυσκινητο (μεγαλη μαζα = μεγαλη αδρανεια). Ακομα και ενας πολυ δυνατος χειριστης κινδυνευει να κοψει τα ποδια του αν το σπαθι ειναι βαρυ.

Ολη η μαστορια στο σπαθι ειναι σκληροτητα συνδυασμενη με ελαστικοτητα. Εδω και αιωνες προσπαθει η ανθρωποτητα να εκπληρωσει αυτες τις απαιτησεις. Και μονο ( ! ) το δαμασκηνο ατσαλι το καταφερνει.
Κανονικα θα επρεπε να χρησιμοποιουμε δαμασκηνα ατσαλια παντου - σε ολες τις τεχνικες εφαρμογες της ανθρωποτητας. Αλλα το δαμασκηνο θελει Μαστορα Σιδερά και πολλες ωρες - δεν μπορεις να το κατασκευασεις σε βιομηχανικες κλιμακες.

Αν κανεις το σπαθι πολυ ακαμπτο, σπαει οπως το γυαλι, η το μπετον. Ενα καλο σπαθι πρεπει να ειναι ελαστικο. Ταυτοχρονα πολυ σκληρο. Ε, αυτο μονο με δαμασκηνο ατσαλι γινεται.
Επισης το δαμασκηνο ατσαλι ειναι "ελαφρυ". Δηλαδη, μπορεις με λιγοτερη ποσοτητα υλικου ( = μικροτερο βαρος) να πετυχεις την αντοχη που χρειαζεσαι.

Καλη βδομαδα

Monday, 11 February, 2008

Φαίη said...

Ευχαριστώ για τις πληροφορίες.Καλημέρες.

Monday, 11 February, 2008

Post a Comment