Cantar De Procella

Περισσότερες λεπτομέρειες από το εξαιρετικό τριήμερο που πέρασε οσονούπω,αλλά εν τω μεταξύ,για να μην ξεχνιόμαστε (διότι τούτο το blog είναι ταγμένο στο ψυχοψάξιμο,τί να κάνουμε τώρα! :p ), να πω ότι έχω την εντύπωση πως επιτέλους κατάλαβα τί σκατά παίζει με μένα και την ανταγωνιστικότητα όσον αφορά τους αρσενικούς : καλώς ή κακώς, έχω αρκετές δεξιότητες, είμαι πανέξυπνη, έχω μάθει να στέκομαι στα δικά μου τα πόδια, είμαι δυνατή και τσαμπουκάς σε αυτά που θέλω, δεν θαμπώνομαι από μεγάλα πορτοφόλια/εγώ/ και άλλα τέτοια πουλ μουρ, και προ πάντων είμαι μετριόφρων και ταπεινή. Αυτό λοιπόν, έχει το εξής αντίκτυπο : προσελκύει αδύναμους χαρακτήρες, ακριβώς επειδή σου λένε "ώπα,αυτή είναι δυνατή,μπορεί να με σηκώσει,γιααααα να την έχω από κοντά να με σηκώσει κι εμένα που δεν τα πάω και πολύ καλά μόνος μου". Πλέον όμως εγώ, καθ ' ότι είμαι θεά όπως έλεγα πιο πάνω, αυτόν τον τύπο ανθρώπου τον βλέπω από χιλιόμετρα μακρυά, και κόβω λάσπη. Την δύναμή μου την έχω για μένα, άντε και για τους ανθρώπους μου αν/όταν χρειαστεί και μόνο αν αντέχω. Ώς εδώ καλά.

Τον άλλο τύπο, τον δυνατό (ψυχικά δυνατό εννοώ, άντε,αμέσως!), τώρα τον εξερευνώ και τον ψηλαφώ. Ακούστε λοιπόν τί συνειδητοποίησα! Πρέπει να δώσεις χώρο στον άλλο να εκδηλώσει την δύναμή του. Ιδίως με τους άντρες, που ντάξει,τους αρέσει ρε παιδί μου να νιώθουνε λίγο πιο πάνω από την γυναίκα. Θέλουνε να τους κουνάς λίγο το ντέφι που λέει και η φιλενάδα. Αυτό όμως Κυρά Φαίη προυποθέτει ότι δεν θα σκέφτεσαι από μέσα σου "σιγά ρε φίλε,και τί έκανες δηλαδή,εγώ έχω κάνει πολλά περισσότερα κι ακόμα προχωράω". Όοοοοοοοοχι κούκλα μου,δεν πάει έτσι, διότι ο άλλος το πιάνει αυτό και νιώθει μειονεκτικά/ανταγωνιστικά κλπ. Κι εκεί το χάνεις το παιχνίδι Κυρά- Φαίη. Γι' αυτό έπιανα εγώ στον αέρα ότι μόνο όταν ήμουνα χάλια άνοιγε ο άλλος και τού' βγαινε το προστατευτικό του. Αμ πως. Δεν είν' τυχαία αυτά.

Βέβαια, εδώ μπαίνει το εξής ερώτημα : ναι, οκ, ωραία όλα αυτά, αλλά τί πα να πει αυτό, ότι θα είμαι εγώ μια ζωή χάλια για να έχω αυτό που θέλω; Διότι δεν παίζει και το ξέρουμε όλοι μας. Ή ότι θα λέω μπαρούφες του στυλ " Αχ, μα τί ωράια που το κάνεις αυτό" και " πω πω, πώς το καταφέρνεις αυτό, εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ! " συνοδευόμενες από το απαραίτητο βλέμμα θαυμασμού στα μάτια; Διότι ούτε αυτό παίζει, αν δεν νιώθω κάτι δεν το λέω, πάει και τελείωσε. Αν όντως ο άλλος κάνει κάτι που αξίζει αναγνώριση/θαυμασμό, θα το δείξω. Αν δεν το κάνει, tough.

Βασικά... τώρα που ξαναδιαβάζω αυτά που έγραψα, μου βγαίνει ένα "ώχουυυ, χέσε μας κι εσύ και τα ψυχοψακτικά σου, ντάξει, ό,τι κατάλαβες κατάλαβες, πάμε παρακάτω τώρα, μην το ψυρρίζεις το θέμα, άμα είναι να βγει θα βγει!"



Το ζουμί φίλες και φίλοι, είναι ότι πέρασα ένα εκπληκτικό τριήμερο που είχε μέσα απ' όλα! Περιμένω εναγωνίως να μου έρθουν και οι υπόλοιποι μουσαφίρηδες να συνεχιστεί το πατιρντί!