Cantar De Procella

Πολλά χρόνια πριν, είμαι στην καφετέρια του Deree, χωμένη μέσα σε βιβλία και φωτοτυπίες, παλεύοντας να βγάλω μια εργασία για κάποιο μάθημα. Κάποια στιγμή έρχεται ο Χρύσανθος, συμφοιτητής, με τον οποίο δεν είχαμε ποτέ πολλά-πολλά αλλά υπήρχε μια αμοιβαία συμπάθεια και μια αμοιβαία κατανόηση απ' το πουθενά. Ξέρεις τι λέω, μερικές φορές τυχαίνει και με κάποιους ανθρώπους νιώθεις ότι είσαι στο ίδιο μήκος κύματος χωρίς να έχεις πει στην ουσία και τίποτα μαζί τους. Με βλέπει, πλησιάζει, με ρωτάει αν είμαι πολύ απασχολημένη και θέλω να μείνω μόνη μου ή αν μπορεί να κάτσει μαζί μου. Χρειαζόμουνα ένα διάλειμα οπότε καλοδέχτηκα την παρέα του. Πήραμε καφέ κι αρχίσαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Στην αρχή. Στην συνέχεια,μιλάγαμε πάλι περί ανέμων και υδάτων,αλλά αυτή την φορά κυριολεκτικά.

Ο Χρύσανθος έκανε surf και windsurf. Μάλλον,δεν έκανε surf απλά,το αγαπούσε,ήταν παθιασμένος. Και φυσικά,μην δω εγώ άνθρωπο παθιασμένο με κάτι που κάνει,κολλάω αμέσως, μαγεύομαι, εμπνέομαι.

Μιλάγαμε τέσσερις ώρες. Τέσσερι ώρες κατά τις οποίες έβλεπα έναν άνθρωπο, έναν άντρα, να βγάζει τέτοιο πάθος, τέτοια αγάπη και τέτοιο μεράκι για αυτό που κάνει που το θυμάμαι έως σήμερα.

Άκουγα για κύματα και ανέμους και παραλίες και ιστιοσανίδες και ένα σωρό άλλα τα περισσότερα εκ των οποίων δεν θυμάμαι πια. Θυμάμαι το αστείο που έκανα κάποια στιγμή αναφέροντας το "πυρ γυνή και θάλασσα", όταν μου περιέγραφε τους κινδύνους που αντιμετωπίζει και τι πρέπει να προσέχει. Θυμάμαι το πρόσωπό του να σοβαρεύει απότομα, και να γυρνάει και να μου λέει "Ναι Φαίη, πυρ γυνή και θάλασσα, και τις τρεις πρέπει να τις σέβεσαι, αλλιώς...".


Δεν είπα τίποτα. Τί νά ' λεγα σε κάτι τέτοιο;



Ξέχασα πολλά απ΄αυτά που μου είπε ο Χρύσανθος εκείνο το απόγευμα. Ξέχασα και τον ίδιο,μέχρι πρόσφατα που μου ήρθε στο μυαλό κάτι ακόμα που μου είχε πει, περιγράφοντας το πώς νιώθει όταν κάνει surf.


"Φαίη, I ride the sea, το καταλαβαίνεις αυτό; Και το κάνω χωρίς μηχανές, χωρίς βοηθήματα, χωρίς τίποτα, μόνο εγώ, ο άνεμος και το νερό."


Τί να καταλάβω. Τον Χριστό μου δεν καταλάβαινα, καθόμουν απλά εκεί χωρίς να μιλάω και άκουγα μαγεμένη.





Μήπως ήρθε η ώρα να κάνω κάτι για να καταλάβω;