Monday, February 11, 2008
Letting go.
Μίλαω στο τηλέφωνο με ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο. Η κουβέντα ξεκινάει με το κλασσικό θέμα, τους άντρες, καταλήγει όμως με την ουσία : εμάς. Τους εαυτούς μας και πώς τους δουλεύουμε, τί τους κάνουμε.
Ακούγοντας την φίλη μου να μιλάει, πήγα σε κάτι δικό μου όπως συμβαίνει πολλές φορές. Και συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι δεν αφήνομαι.
Δεν αφήνομαι στους ανθρώπους. Διόρθωση: δεν αφήνομαι εύκολα, γρήγορα στους ανθρώπους. Χρειάζομαι χρόνο να τους γνωρίσω, και μετά σιγά σιγά, αν και εφ' όσον, ανοίγω, εμπιστεύομαι, επενδύω. Χρόνο, συναισθήματα, ψυχή.
Είπαμε : I love slow. Slow but deep.
Το οποίο μια χαρά μου ακούγεται, οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν χρόνο, ό,τι ξεκινάει πολύ γρήγορα τελειώνει και πολύ γρήγορα διότι δεν υπάρχει υπόβαθρο,τα θεμέλια είναι σαθρά.
Εγώ όμως, δεν έχω μάθει να παίρνω. Ότιδήποτε έχω στην ζωή μου τό' χω κερδίσει με το σπαθί μου, δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Το οποίο με κάνει άξια, περήφανη, αλλά σχεδόν ακατάδεχτη στην καλοσύνη. Μου είναι πολύ δύσκολο, πολύ δύσκολο να δεχτώ βοήθεια. Το να την ζητήσω δε, μου φαίνεται ανήκουστο. Για να μην μιλήσω για ό,τι έχει σχέση με χρήματα και δανεισμό αντικειμένων γενικά, είναι ο εφιάλτης μου,δεν αντέχω να το κάνω.Και ευτυχώς δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι πολύ σοβαρό που να μην μπορώ ν' ανταπεξέλθω με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Παίρνει χρόνο,αλλά στο τέλος τα βγάζω περά μόνη μου.
Έχω μάθει πάρα πολύ καλά να τα βγάζω πέρα μόνη μου. Πάρα πολύ καλά.
Τόσο καλά,που πλέον δεν ξέρω τί πάει να πει πορεύομαι με άλλον άνθρωπο δίπλα μου.
Πρέπει να το μάθω απ' την αρχή. Αλλά αυτό,θέλει δόσιμο,άφημα.Κι εγώ δεν έχω δοθεί ποτέ στην ζωή μου, πώς σκατά θα το κάνω τώρα;
Έλα μου ντε.
Now Playing : David Berkeley - High Heels And All
9 comments (+add yours?)
Ισορροπία. Αυτό μου ήρθε πρώτο καλή μου. Εγώ είμαι το αντίθετο σου...., ή μήπως τελικά μοιάζουμε τόσο πολύ αλλά το εκφράζουμε διαφορετικά?
Εγώ χύνομαι σαν το νερό και εσύ είσαι κλεισμένη στον ντενεκέ και όταν αποφασίσεις να ανοίξεις είναι λίγο- λίγο και με σταγόνες.
Αποτέλεσμα? Το ίδιο καλή μου.
Γιατί και στη μια και στην άλλη περίπτωση το νερό δεν παει εκεί που πρέπει.
Και για να το πω πιο απλά, ένας άνθρωπος που δεν εχει όρια με έναν άλλον που έχει πάρα πολλά σε σημείο που να αφήνει τους άλλους απ'έξω το ίδιο πράγμα θέλουν:
"Θέλω να με προσέξεις"
Ναι,έτσι είναι,το σκεφτόμουνα και χθες,ότι είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αυτό το ξέρω,αυτό που ψηλαφώ τώρα είναι το πώς τ΄ αλλάζω. Αυτό που σου είπα το πιστεύω ακράδαντα, εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να δώσουμε αυτή την προσοχή, αυτό το ό,τι είναι τέλος πάντων.Τώρα πώς γίνεται αυτό... γάμησέ τα! Μια μπρος δέκα πίσω το κέρατό μου! Πάλι!
Καλημέρες!
Ναι μικρή μου είναι πολύ δύσκολο. Αλλά νομίζω εχθές το είπες πολύ σωστά, ότι πρέπει να είμαστε κοντά στο συναίσθημα, να ακούμε εμάς, και να το σεβόμαστε. Και όταν η μικρή Φαιούλα θέλει να ζητήσει κάτι, να βρει το θάρρος, να πάρει μια βαθειά ανάσα και να το κάνει.
Καλήμερες μικρή μου
ότι δίνεις, παίρνεις...
μάθε έσύ να δίνεις χωρίς ανταλλάγματα και όλα θα πάνε καλά...
υ.γ. δεν έχω πάει ποτέ στη Σκωτία...αλλά είναι στα υπόψιν.
Lucia : Βαλτή είσαι; :p
Σκεφτόμουνα και κάτι άλλο.Το θέμα είναι πολυπαραγοντικό εν τέλει. Διότι δεν έιναι μόνο το αν θα ανοιχτείς και πόσο, αλλά και το πότε.
Και,βασικά,μου ακούγεται τόσο κουραστικό όλο αυτό τώρα που το μόνο που μου βγαίνει είναι ένα "ωχούυυυ,χέσε με κι εσύ και τα ψυχοψακτικά σου,συνειδητοποίησες κάτι,ωραία,έχε το υπ' όψη και πάμε παρακάτω!".
Ωπ, ΕΓΩ δεν έχω όρεξη να ψυχοψαχτώ. ΕΓΩ δεν έχω όρεξη να σκεφτώ.Αμάααααν που λέει και ο bro :p Αλλάζει ο άνθρωπος!
tuco : βασικά, το αντίθετο λέω. Δεν λέω ότι δεν ξέρω να δίνω, απεναντίας,αν με ήξερες θα το είχες διαπιστώσει και μόνος σου ( εν καιρώ). Ότι δεν ξέρω να παίρνω λέω. Ότι όταν βρεθεί ένας άνθρωπος μπροστά μου,δίπλα μου,που θα θελήσει να μου δώσει (και για καθαρό λόγο,όχι χειριστικά),έχω μεγάλη δυσκολία στο να το δεχτώ.Δεν μιλάω μόνο για υλικά αγαθά,υπ' όψην.
μπορεί να κατάλαβα λάθος, αλλά στο τέλος του post σου, ΕΣΥ γράφεις ότι δεν έχεις δώσει, ούτε έχεις δωθεί ποτέ στη ζωή σου. Ευκαιρία να το αρχίσεις μιας και μας το εκμυστηρεύτηκες και το ξέρασες από μέσα σου.
ΒΟΥΡ ΣΤΟΝ ΠΑΤΣΑ ΦΑΙΗ (για να μην ξεχνάς και την καθαρή ελληνική γλώσσα)!!!!!!!!!
LOL! Έτσι έτσι,να μην ξεχνάω την καθαρή ελληνική γλώσσα :p
Όσο για το "θέμα", τώρα κατάλαβα τι λες.Γιααααα να δούμε τι θα δούμε!
Μοιαζουμε κοπελια. Πιο πολυ απο οτι νομιζεις. Και μην αγχωνεσαι. Θα μαθεις να παιρνεις, θα ερθει απο μονο του, αρκει να σε εμπνευσει καποιος. Φιλακια
χεχε, ναι, ίσως να μοιάζουμε πολύ τελικά ;)
Δεν ξέρω αν αυτό είναι κάτι που έρχεται μόνο του ρε συ Lee. Έχω την αίσθηση ότι είναι από τα πράγματα που τα δουλεύουμε μόνοι μας. Ίδωμεν!
Post a Comment