Cantar De Procella

Έρχεται η Nadine στο γραφείο μου, συνάδελφος με την οποία έχουμε φιλικές σχέσεις (όχι δεν είναι φίλη μου,άλλο πράμα αυτό), και με ρωταέι αν διάβασα το μήνυμα της team leader μας για τον Christian. Δεν το είχα διαβάσει. Τέλος πάντων μην σας τα πολυλογώ,το ατομάκι ήταν διακοπές για δύο εβδομάδες και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Την έκανε με ελαφρά είτε για άλλη δουλειά, είτε για άλλη χώρα. Κανείς δεν ξέρει.


Δαγκώνομαι, γυρνάω και κοιτάω τη Nadine και την ρωτάω αν είναι οκ.

"Όχι και πολύ" μου λέει.

Την κοιτάω χωρίς να λέω τίποτα, βουρκώνει, και μου λέει ότι πρέπει να πάει στο μπάνιο.

Της δίνω 2-3 λεπτά και την ακολουθώ.

Την ακούω να κλαίει πίσω από την κλειστή πόρτα της τουαλέτας αλλά δεν την φωνάζω, ξέρω ότι χρειάζεται αυτόν τον χρόνο και τον χώρο να κλάψει,να νιώσει. Περιμένω απ' έξω,και όταν βγαίνει την βουτάω και την αγκαλιάζω. Φωλιάζει, αφήνεται για λίγο. Ανθρωπιά.

Παρένθεση :

Μια φίλη μού είπε σχετικά πρόσφατα ότι στηρίζω ανθρώπους, ότι αυτό κάνω.

Λάθος φιλενάδα. ΠΛΕΟΝ, στηρίζω μόνο αυτούς που θέλω εγώ, και αυτό αν και εφ' όσον μπορώ. Αν δεν μπορώ, το δείχνω και κάνω πίσω.

Δεν θα γίνω εγώ 200 κιλά για να στηρίζω τον κόσμο. Δεν είμαι ο Άτλαντας. Είμαι η Φαίη. Αρκετά.

Κλείνει η παρένθεση.

Η Nadine 42, ο Christian 27. Ναι,ο ίδιος Christian με τον οποίο έβγαινα κι εγώ σε κάποια φάση, αλλά δεν τσούλαγε το πράμα και το κόψαμε. Λίγο μετά απ΄ αυτό της ζήταγε επανειλημένα να βγουνε και βγήκαν. Και όχι δεν με πείραξε, πέρασε και δεν άγγιξε που λένε, όταν κάποιος σταματάει να με ενδιαφέρει, i couldn't care less.

Βγήκανε, ο Christian άρχισε τα κλασσικά "δεν είμαι για σοβαρές σχέσεις/ας ζήσουμε το τώρα και όχι το αύριο/δεν θέλω δεσμεύσεις". Η Nadine ήθελε, και συνειδητά κοιμήθηκε μαζί του.

Ξεκάθαρα πράματα έτσι; "Ξέρεις, θέλω μόνο να σε πηδήξω", "οκ, κανένα πρόβλημα".

Ναι καλά.

Η Nadine κόλλησε. Είναι 42 χρονών, με τρία παιδιά τα οποία έχει μεγαλώσει μόνη της, κοινώς ξέρει πάρα πολύ καλά τί πάει να πει "είμαι δυνατός γιατί δεν με παίρνει και δεν αφήνομαι σε κανέναν". Και τώρα θέλει να τ' αλλάξει,τα παιδιά της μεγαλώσανε αρκετά, θέλει να κάνει πράματα και γι' αυτήν. Μέσα. Με τον Christian το θέμα ήταν ότι άρχισαν άλλα μετά. Της έδειχνε με τον τρόπο του ότι την ήθελε, η Nadine κόλλαγε γιατί ήταν πολύ τρυφερός μαζί της και το είχε ανάγκη (ααααααααααχ, τη νιώθω όσο δεν πάει!), της πέταξε και κάτι υποσχέσεις του τύπου "όταν γυρίσω από διακοπές να πάμε κανά σινεμά,να βγούμε,να περάσουμε χρόνο μαζί". Αλλά ως εκεί. Στην πράξη και επι της ουσίας, τίποτα. You get the picture.

Και τώρα,κάθομαι και τα σκέφτομαι, και μα την πίστη μου δεν μπορώ να ρίξω άδικο σε κανέναν. Ο Christian είχε κάνει ξεκάθαρη την θέση του από την αρχή. Και οκ μπορεί μετά να άρχισε τα "να βγούμε" κλπ, αλλά καταλαβαίνω γιατί το έκανε, ένιωθε ότι η Nadine το είχε ανάγκη και επειδή δεν είναι κάθαρμα, πήγε να της το φέρει λίγο πιο μαλακά, ανώδυνα - όσο γίνεται- αλλά ήταν αυτό που της είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή. Η Nadine αυτό το πήρε ως απόπειρα προσέγγισης όμως. Ανθρώπινο κι αυτό, δεν μπορείς να είσαι μέσα στο κεφάλι του άλλου και να καταλαβαίνεις τί σκέφτεται. Άσε που καταλαβαίνω απόλυτα τί πάει να πει έχω ανάγκη την τρυφερότητα και πάνω στην ανάγκη μου μερικές φορές βάζω νερό στο κρασί μου. Σάμπως κι εγώ τα ίδια δεν κάνω;

Συν το ότι, ακόμα και να το καταλάβεις, θελεί πολύ μεγάλα @@ να γυρίσεις στον άλλο και να του ζητήσεις την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, ακόμα και όταν τρως τη χυλόπιτα στην μάπα. Ακόμα κι αν ο άλλος αρχίσει να σου λέει τα κλασσικά "δεν είσαι εσύ, εγώ είμαι το θέμα" και όλα αυτά που λέμε όταν δεν θέλουμε να πληγώσουμε κάποιον.

Προσωπικά,τα έχω.

Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Κοιτάω την κατάσταση λοιπόν, και ειλικρινά δεν μπορώ να βρω ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Και τους δύο τους καταλαβαίνω. Θα μου ήταν πολύ εύκολο να γυρίσω και να πω ότι ο Christian είναι μαλάκας και καθίκι και όλα αυτά που λέμε οι γυναίκες συνήθως, αλλά δεν το βλέπω έτσι. Τους καταλαβαίνω τους άντρες. Όχι όσο και όπως καταλαβαίνω τις γυναίκες, αλλά ως ένα βαθμό,τους καταλαβαίνω.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα, και αυτό είναι το προσωπικό μου σημείο στην όλη ιστορία, είναι το πώς μπορείς να αγκαλιάσεις έναν άνθρωπο,να κοιμηθείς μαζί του, και μετά τίποτα. Το κενό. Σα να μη συνέβη. Ε αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω ρε παιδιά, μα την Παναγία. Θα μου πεις, μα άλλο πράμα η τρυφερότητα (γιατί γι' αυτό μιλάω) και άλλο πράγμα το πήδημα. Μπορείς να πηδηχτείς με κάποιον χωρίς ίχνος τρυφερότητας. Ε ναι, α γεια σου, αυτό είναι που δεν μπορώ να καταλάβω. Προσωπικά, αν δεν νιώθω για τον άλλον, δεν λειτουργώ. Όχι αγάπη και τα συναφή, αλλά κάτι ρε παιδί μου, να τον έχω νιώσει τον άλλον, να τον έχω ζήσει λίγο.

Τί να πω, ίσως είμαι εγώ η εξωγήινη.


Υ.Γ. : ένα ευχαριστώ στον Apotheosis για την τέχνη που μου μαθαίνει μέσα από τα links στο blog του, εξ' ού και η σημερινή εικόνα. ;)