Cantar De Procella

"Ναι παιδί μου, θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου παιδί μου, όσο μπορώ θα σε βοηθάω, πάντα θα είμαι δίπλα σου, πάντα μπορείς να βασίζεσαι σε μένα παιδί μου."

"Για τα παιδιά μου ζω, για σας ζω,εγώ θα τα κανονίσω όλα, θα το τελειώσεις το πανεπιστήμιο ό,τι και να γίνει, δεν ξέρω τί θα κάνω αλλά θα βρεθεί τρόπος."


"Μην μάθω ότι σου στέλνουνε χρήματα από το σόι της μάνας σου."


"Βρες μου δικηγόρο."


Κλαίω.


"Εντάξει,μην φορτώνω τα δικά μου σε σένα."


Γελάω.


Όχι, δεν γελάω, καγχάζω.





Κοιτάω γύρω μου, και οι γονείς παντού προσπαθούν να στηρίξουν τα παιδιά τους. Οι δικοί μου γιατί μου βάζουν συνέχεια τρικλοποδιές; Γιατί ρε Θεέ, γιατί εγώ; Δεν μπορούσες να με κάνεις να γεννηθώ σε μια υγιή οικογένεια; Αρκετά δεν παλεύω για την δική μου ζωή; Για την ζωή; Κοιτάω πίσω, κοιτάω μπροστά, και είμαι παλλικάρι ρε συ, είμαι πολεμίστρια και μάγισσα μαζί, ανοίγω δρόμο με το σπαθί μου και αυτούς που δεν μπορώ να νικήσω τους μαγεύω. Τραβάω, πώς το λένε. Αλλά επειδή τραβάω δεν σημαίνει ότι πρέπει να με γαμήσεις κιόλας.


Ναι ρε Θεέ, το ξέρω ότι δεν είμαι οι γονείς μου, το συνειδητοποίησα εδώ και πολλά χρόνια. Μεγαλώνω κι εγώ, δεν περνάω απ' την ζωή τουρίστας. Αλλά άδικο έχω ρε γαμώτο; Εϊναι δυνατόν να με αφήνουν αδιάφορη όλ' αυτά; Τί να κάνω,να σηκώσω τοίχο και να μην αφήσω να με αγγίζει τίποτα; Πώς το κάνουν αυτό; Οι δικοί μου είναι.... Είναι;

...

Ίσως τελικά δικοί μου να είναι μόνο αυτοί που επιλέγω εγώ. Ποιός άλλος άνθρωπος έρχεται την ώρα που πας να πνιγείς και σου δίνει σανίδα σωτηρίας; Ο δικός σου. Ε, εμένα σανίδες μου είναι οι φίλοι μου.


Φυτίνη, ντάξει...


Ξέρεις.


Βαρβάρα, Γιάννη, Βασίλη, Μιχάλη,Νίκο... δεν ξέρω πού ή τί θα ήμουνα χωρίς εσάς.

------------------------------------------------------------------------------------

"Δεν είχες μάνα ποτέ δεν τό' χεις πάρει χαμπάρι;"

"Ο πατέρας σου είναι πολύ αδύναμος άνθρωπος."


Ναι, οκ, κι εγώ τί φταίω;


Τίποτα. Δεν έχει νόημα, μην πας να το βρεις. Shit happens, έτσι ξερά. Άσε που, μεταξύ μας, τό 'ξερες από παιδάκι ότι εσύ μόνη σου είσαι, οπότε έκανες ό,τι μπορούσες για να δημιουργήσεις δεσμούς με άλλους ανθρώπους, να δημιουργήσεις μια δική σου άτυπη οικογένεια,αλλιώς ήξερες ότι θα χαθείς. Υποσυνείδητα, ναι, και πολύ καλά έκανες μάλιστα. Διότι ΔΕΝ είσαι μόνη σου, και δεν είσαι μόνη σου διότι το έχεις χτίσει εσύ ΚΑΙ ΑΥΤΟ. Με πολύ κόπο, με πολύ αφοσίωση, με πολύ νοιάξιμο και με πολύ μεγάλη καθαρότητα. Γιατί νομίζεις ότι με το που σε γνωρίζει κάποιος σε εκτιμάει πολύ γρήγορα; Γιατί σου είναι τόσο εύκολο να κερδίσεις τον σεβασμό; Ε; Για σκέψου τα λίγο και αυτά! Ας ήταν οποιοσδήποτε άλλος στην θέση σου να δούμε τί θα έκανε!


Παλλικάρι ρε!


Και ναι, οκ, δεν βγαίνεις αλώβητη, άνθρωπος είσαι, και θα κλάψεις και θα πονέσεις. Και ναι, οκ, έχει αντίκτυπο παντού, και δη στις σχέσεις με το άλλο φύλλο. Άλλά θα μάθεις ρε συ, ήδη μαθαίνεις!

Δεν είναι τρικλοποδιές στον ίδιο σου τον εαυτό καλόμ, άμα καείς απ' τον χυλό φυσάς και το γιαούρτι. Αν έχεις μεγαλώσει μέσα σ' ένα περιβάλλον που δεν σου επέτρεπε ποτέ να χαλαρώσεις, να αφεθείς, έχεις μάθει να διαβάζεις τους ανθρώπους και να ερμηνεύεις τα σημάδια, ώστε να έισαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή για την θύελλα. Η αντίληψή σου ήταν πάντα το δυνατό σου σημείο, η ευφυία σου το ίδιο. Τυχαία είναι νομίζεις αυτά; Αυτά αναπτύσσονται, όταν έρχεσαι στον κόσμο έχεις μια βάση και από κει και πέρα άλλες πτυχές αναπτύσσονται περισσότερο και άλλες λιγότερο. Το ποιές αναπτύσσονται έχει να κάνει και με το περιβάλλον. Εσύ έπρεπε να βλέπεις, να διαισθάνεσαι, να πιάνεις στον άερα τα ανείπωτα. Έτσι πάει. Και το κάνεις.Αν δεν το κάνεις, θα χαθείς.


Κι εσύ δεν χάθηκες. Απεναντίας.


Έλα τώρα να σε πάρω μια αγκαλιά, να σου κάνω γούτσου γούτσου, και θα βρούμε τρόπο,ναι;



Ναι ;)